ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΘΕΛΟΝΤΗ

24 Φεβρουαρίου 2009
Είμαι στο λεωφορείο, έτσι μπορώ να σημειώνω:
Η διαδρομή προς το Κ.Ε.Φ.Ι. πάντα μ’ ευχαριστεί. Ακόμα και σήμερα, μετά απο πέντε χρόνια «συνέχειας και στενής συγγένειας μ’ αυτό το σύλλογο» νοιώθω την έλξη μιας δυνατής θαλπωρής.
Δεν είναι βέβαια ο χώρος μας, στην Πειραιώς 1, που με έλκει. Είναι οι, εκεί, παρουσίες των ανθρώπων που ορίζουν αυτή την αίσθηση.
Κι ακόμα, δεν είναι γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι καλύτεροι απο τους άλλους, τους ανθρώπους που τυχαία συναντάς στο δρόμο.
Είναι γιατί σ’ αυτό το χώρο και στη συγκεκριμένη κατάσταση συνύπαρξης κυβερνά μια συνθήκη που δεν παραβαίνει κανείς. Ο καθένας καταθέτει τον καλύτερο εαυτό του. Ο καθένας μας θέλει και γίνεται καλύτερος. Αφήνει στην άκρη την μιζέρια της καθημερινότητας και τη μεμψιμοιρία.
 Κάθε φορά που υπήρξε παράβαση αυτής της άγραφης συμφωνίας τα άτομα κατάλαβαν απο μόνα τους οτι δεν τους χωρά αυτός ο τόπος.
 Δε θα μπορούσα να κρατιέμαι έτσι γερά, έτσι άφοβα απ’ αυτή τη σταθερή λαβή άν αισθανόμουν να παραχωρείται τόπος στην υποκρισία.
Μιλάμε καθαρά, συμπεριφερόμαστε με τρόπο διαφορετικό ο καθένας. Το Κ.Ε.Φ.Ι. μαζεύει ανθρώπους κάθε λογής. Είμαστε απο κάθε κοινωνική τάξη, με διαφορετικές πεποιθήσεις, επαγγέλματα και μεράκια.
Το κίνητρό μας  όμως παραμένει πάντα το ίδιο. Μια σταθερή σχέση αλληλεγγύης συνειδητοποιημένων ανθρώπων.

 Δήμητρα